Geen klachten en topfit? Je DIA zegt iets anders
Loop je al jaren hard en heb je een goede conditie, maar merk je ook dat je er steeds langer over doet om dezelfde afstand te rennen? Dat is niet gek, want als je ouder wordt, neemt je snelheid af. Logisch dus als je richting de zestig gaat, dat je lichaam meer moeite heeft om hardloopprestaties te leveren. Al snel wordt gedacht dat ouderdom de oorzaak is dat je het hardlopen minder lang volhoudt. Wat als je er tijdens het PAGO achter komt dat je hart de echte reden is dat je prestatie afneemt?
Het overkwam Age Koudenburg. Fit ging hij naar de DIA (PAGO + DIA-adviesgesprek). Al 38 jaar werkte hij als timmerman. Zonder problemen en de ziektewet kende hij niet. De 59-jarige werknemer van Bouwbedrijf Jurriëns Noord – onderdeel van Friso – voelde zijn hart weleens. En had moeite om het hardlopen en voetballen vol te houden. Hij dacht: ouderdom, logisch. “Ik word ook een dagje ouder. Dat merk je wel. Het gaat nu niet zo soepel als vroeger”, zegt Age. “Maar tijdens het PAGO bleek de oorzaak anders te zijn.”
Geen klachten, wel ziekenhuisbezoek
Age werd opgeroepen voor zijn vierjaarlijkse DIA, die bestaat uit een PAGO (medisch onderzoek) en een DIA-adviesgesprek. Het gesprek ging echter niet door, want tijdens het PAGO werd er een afwijking op het hartfilmpje gezien. “Dan sta je wel even raar te kijken”, zegt Age, die direct werd doorgestuurd naar zijn huisarts. “Ik voelde mijn hart weleens, maar niet zo erg dat ik dacht: daar moet ik wat mee. Ineens moesten er wat onderzoeken gedaan worden. Toen ontdekten ze dat ik last had van boezemfibrilleren.”
Blijf gezond en kijk tijdig vooruit
Geen klachten = geen reden om je DIA over te slaan. Ook als je je topfit voelt, kan er iets met je lichaam aan de hand zijn wat je niet weet. Door naar je DIA te gaan, ben je er op tijd bij en kun je er met behulp van regelingen voor zorgen dat je gezond en met plezier kunt blijven werken. En in je vrije tijd kan blijven genieten van wat jou helpt ontspannen.
Boezemfibrilleren is de medische term voor hartritmestoornissen. Dit kan zich uiten in een onregelmatige hartslag, kortademigheid en vermoeidheid. Ook kun je pijn op je borst hebben of duizeligheid ervaren. Age: “Ik was niet gelijk in paniek, want de dokter zei dat het niet levensbedreigend was. Het beperkte mij wel in mijn werk en tijdens het hardlopen. Als ik 500 meter van huis was, voelde ik al aan dat ik niet nog drie kilometer kon rennen. Dat lukte mij eerder wel. En nu ik behandeld ben, kan ik dat gelukkig weer.”
Na anderhalf jaar weer klachtenvrij
Er werd van alles in werking gezet om de hartritmestoornissen aan te pakken. “Ik heb eerst een paar keer cardiovisie gehad. Dan krijg je een elektrische schok om je hartritme te herstellen. Dat werkte bij mij niet”, blikt Age terug. “Na een keer of drie moest ik een ablatie ondergaan in het ziekenhuis.” Bij deze behandeling van hartritmestoornissen blokkeert de arts de elektrische prikkels in het hart die het ritme verstoren. “Dat lukte ook niet gelijk. Maar bij de tweede keer werkte het gelukkig wel en nu ben ik weer beter.”
Regeling met ruimte voor herstel
De onderzoeken toonden niet alleen hartritmestoornissen aan. “Ik had ook een lekkende hartklep en een verdikte hartspier. Dat bleek niet veel kwaad te kunnen, want daar is niks aan gedaan. Het heeft even geduurd voordat ik volledig hersteld was. Ik ben er anderhalf jaar druk mee geweest. Mijn werkgever dacht goed mee, want ik heb de ruimte gekregen om te herstellen en mijn werk weer op te pakken. Eerst op therapeutische basis, daarna weer een paar ochtenden. En nu maak ik gebruik van de regeling ‘vierdaagse werkweek’.
“Bij mij houdt dat in dat ik vier dagen per week werk, maar 90 procent van mijn loon beur. Daarnaast behoud ik mijn volledige pensioenopbouw. Ik ben er erg blij mee, want ik ben nu elke woensdag vrij. Dan kan ik een beetje bijkomen en herstellen tussen het werken door”, zegt de timmerman over zijn nieuwe balans. “Op mijn vrije dag loop ik weer hard. Dat gaat weer hartstikke goed. Verder doe ik die dag niet veel. Soms wat klusjes in huis, maar ik ga ook graag bij mijn moeder langs. En help haar, bijvoorbeeld met grasmaaien.”
‘Ga naar je DIA, het doet geen pijn’
Age is het voorbeeld waarom preventiezorg zo belangrijk is. Tegen mensen die zeggen: ‘Ik heb niks, dus ik ga niet naar de DIA’, wil hij zeggen: “Ik vind dat je gewoon moet gaan. Het doet geen pijn en als er problemen zijn die je niet weet, dan kunnen ze er op tijd bij zijn. Ik snap niet dat je dat niet zou doen. Als ik niet was geweest, had ik verder geklooid met mijn gezondheid terwijl dat helemaal niet nodig is. Nu werk ik weer met veel plezier en ik kan weer hardlopen. Daarnaast kan een regeling je ook helpen om lekker te blijven werken. Je moet je kop niet in het zand steken, maar gewoon naar het onderzoek gaan.”
